عفونت گوش که گاهی اوتیت میانی حاد نامیده می شود ، عفونت گوش میانی ، فضای پر از هوا در پشت پرده گوش است که حاوی استخوان های ریز ارتعاشی گوش می باشد . در این عارضه کودکان بیشتر از بزرگسالان به عفونت گوش مبتلا می شوند .

از آنجا که عفونت گوش اغلب به خودی خود برطرف می شود ، درمان ممکن است با کنترل درد و کنترل مشکل آغاز شود . اغلب اوقات ، برای رفع عفونت از آنتی بیوتیک استفاده می شود . برخی افراد مستعد ابتلا به عفونت های متعدد گوش هستند . این می تواند باعث مشکلات شنوایی و سایر عوارض جدی شود . در ادامه مقاله نولانو همراه ما باشید تا برخی از مهم ترین علت های بوجود آمدن این عارضه و راه های درمان آنرا بیان کنیم .

 

 

علائم عفونت گوش

علائم عفونت گوش

شروع علائم و نشانه های عفونت گوش معمولاً سریع است . البته شااین ذکر است که علائم گوش بیشتر در کودکان دیده می شود و با علائم بزرگسالان متفاوت است . در اینا برخی از مهم ترین علائم این بیماری را ذکر کرده ایم :

کودکان

علائم و نشانه های شایع در کودکان عبارت اند از :

  • سردرد
  • سر و صدا
  • بی خوابی
  • گریه بیش از حد معمول
  • درد گوش ، به خصوص هنگام خوابیدن
  • کشیدن گوش
  • تخلیه مایعات از گوش
  • از دست دادن اشتها
  • مشکل در شنیدن یا پاسخ دادن به صداها
  • از دست دادن تعادل
  • تب 100 F (38 درجه سانتیگراد) یا بالاتر

بزرگسالان

علائم و نشانه های شایع در بزرگسالان عبارت اند از:

  • گوش درد
  • مشکل در شنیدن
  • تخلیه مایعات از گوش

علل عفونت گوش

در واقع عفونت گوش به دلیل وجود یک باکتری یا ویروس در گوش میانی ایجاد می شود . این عفونت اغلب به دلیل بیماری دیگری مثل سرماخوردگی ، آنفولانزا یا آلرژی ایجاد می شود که باعث گرفتگی و تورم مجاری بینی ، گلو و لوله های استاش می شود . همچنین لوله های استاش یک جفت لوله باریک است که از هر گوش میانی به بالا در پشت گلو ، پشت مجاری بینی کشیده می شود .تورم های استاش می توانند مسدود شده و باعث جمع شدن مایعات در گوش میانی شوند . این مایعات می تواند آلوده شده و علائم عفونت گوش را ایجاد کند . در کودکان ، لوله های استاش باریک تر و افقی ترند ، که تخلیه آنها را دشوارتر می کند و احتمال گرفتگی آنها بیشتر می شود .

بعلاوه ، آدنوئیدها دو پد کوچک از بافت در قسمت بالای بینی هستند که به نظر می رسد در فعالیت سیستم ایمنی بدن نقش دارند .از آنجا که آدنوئیدها نزدیک دهانه لوله های استاش هستند ،تورم آدنوئیدها ممکن است لوله ها را مسدود کند . این می تواند منجر به عفونت گوش میانی شود . تورم و تحریک آدنوئیدها به احتمال زیاد در عفونت گوش در کودکان نقش دارد زیرا کودکان نسبت به بزرگسالان دارای آدنوئید نسبتاً بزرگتری هستند . در اینجا همچنین شرایط گوش میانی که ممکن است مربوط به عفونت گوش باشد یا منجر به مشکلات مشابه گوش میانی شود را ذکر کرده ایم :

اوتیت میانی همراه

این عفونت همراه با افیوژن یا تورم و تجمع مایعات (افیوژن) در گوش میانی بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی ممکن است به این دلیل رخ دهد که تجمع مایعات پس از بهبود عفونت گوش ادامه پیدا می کند . همچنین ممکن است به دلیل برخی از اختلالات عملکردی یا انسداد غیر عفونی لوله های استاش رخ دهد .

اوتیت میانی مزمن

این عفونت نیز همراه با افیوژن هنگامی اتفاق می افتد که مایعات در گوش میانی باقی مانده و بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی به بازگشت خود ادامه دهد . این باعث می شود کودکان مستعد ابتلا به عفونت گوش جدید شوند و ممکن است بر شنوایی تأثیر بگذارد .

اوتیت میانی مزمن چرکی

این یک عفونت گوش است که با درمان های معمول از بین نمی رود . این امر نیز می تواند منجر به ایجاد سوراخ در لاله گوش شود .

 

 

عوامل خطر عفونت گوش

عوامل خطر عفونت گوش

در اینجا برخی از عوامل خطر برای افزایش ابتلا به عفونت گوش را ذکر کرده ایم :

  • کیفیت پایین هوا : قرار گرفتن در معرض دود تنباکو یا آلودگی هوا در سطح بالا می تواند خطر عفونت گوش را افزایش دهد .
  • شکاف کام : تفاوت در ساختار استخوان و عضلات در کودکانی که شکاف کام دارند ، ممکن است تخلیه لوله استاش را دشوارتر کند .
  • عوامل فصلی : عفونت گوش بیشتر در پاییز و زمستان دیده می شود . افرادی که آلرژی فصلی دارند ممکن است بیشتر در معرض خطر عفونت گوش باشند .
  • شیر دادن به نوزاد : نوزادانی که از بطری شیر می نوشند ، به خصوص در حالت خوابیده ، بیشتر از نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می کنند ، دچار عفونت گوش می شوند .
  • سن : کودکان بین 6 ماه تا 2 سال به دلیل اندازه و شکل لوله های استاش و همچنین سیستم ایمنی بدن آنها در حال رشد هستند ، بیشتر در معرض عفونت گوش هستند .

تشخیص عفونت گوش

پزشک شما معمولاً می تواند عفونت گوش یا بیماری دیگری را براساس علائمی که شما توصیف می کنید و معاینه تشخیص دهد . پزشک به احتمال زیاد از یک وسیله روشن (اتوسکوپ) برای دیدن گوش ، گلو و مجرای بینی استفاده خواهد کرد . او همچنین احتمالاً به تنفس فرزند شما با استتوسکوپ گوش خواهد داد . ابزاری به نام اتوسکوپ پنوماتیک غالباً تنها ابزاری تخصصی است که پزشک برای تشخیص عفونت گوش به آن نیاز دارد .

این ابزار پزشک را قادر می سازد تا به گوش خود نگاه کند و در مورد وجود مایعات در پشت لاله گوش قضاوت کند . با اتوسکوپ پنوماتیک ، پزشک به آرامی هوا را به لاله گوش می دهد . به طور معمول ، این نفس کشیدن هوا باعث حرکت لاله گوش می شود. اگر گوش میانی از مایع پر شود ، پزشک حرکت لاله گوش را کم مشاهده می کند .

آزمایشات

در صورت تردید در تشخیص ، اگر بیماری به درمان های قبلی پاسخ نداده باشد یا مشکلات طولانی مدت یا جدی دیگری وجود داشته باشد ، ممکن است پزشک آزمایشات دیگری را انجام دهد که در اینجا برخی از مهم ترین آنها را ذکر کرده ایم :

تمپانومتری

این آزمایش حرکت لاله گوش را اندازه گیری می کند . دستگاهی که مجرای گوش را مسدود می کند ، فشار هوا را در کانال تنظیم می کند که باعث حرکت لاله گوش می شود . این دستگاه میزان حرکت لاله گوش را اندازه گیری می کند و اندازه گیری فشار غیرمستقیم را در گوش میانی ایجاد می کند .

بازتاب سنجی صوتی

این آزمایش میزان بازتابش صدا از لاله گوش ، اندازه گیری غیر مستقیم مایعات در گوش میانی را اندازه گیری می کند . به طور معمول ، لاله گوش بیشتر صدا را جذب می کند . با این وجود ، هرچه فشار از مایع در گوش میانی بیشتر باشد ، صدای لاله گوش بیشتر بازتاب می یابد .

تمپانوسنتز

به ندرت ، پزشک ممکن است از لوله کوچکی استفاده کند که روشی به نام تمپانوسنتز نام دارد و لاله گوش را سوراخ می کند تا مایعات را از گوش میانی تخلیه کند . این مایعات از نظر ویروس و باکتری آزمایش می شود . اگر عفونت به درمان های قبلی پاسخ خوبی نداده باشد ، این می تواند مفید باشد .

زمان مراجعه به پزشک

علائم و نشانه های عفونت گوش می تواند تعدادی از شرایط را نشان دهد . مهم است که یک تشخیص دقیق و درمان سریع داشته باشید . در صورت مشاهده هریک از موارد زیر باید سریعا به پزشک متخصص مراجعه شود :

  • درد گوش شدید
  • علائم بیش از یک روز ادامه دارد .
  • علائم در کودک کمتر از 6 ماه وجود دارد .
  • شما ترشح مایعات ، چرک یا مایعات خونی را از گوش مشاهده می کنید .
  • نوزاد یا کودک نوپای شما پس از سرماخوردگی یا سایر عفونت های دستگاه تنفس فوقانی بی خواب یا تحریک پذیر است .

 

درمان عفونت گوش

درمان عفونت گوش

درمان این عارضه امری بسیار مهم می باشد ، چراکه می تواند منجر به عوارض مختلف برای سلامت افراد شود . برخی عفونت های گوش بدون درمان آنتی بیوتیکی برطرف می شوند . آنچه برای کودک شما بهتر است به عوامل زیادی از جمله سن کودک و شدت علائم بستگی دارد . در اینجا برخی از روش های دران این عارضه را ذکر کرده ایم :

داروی ضددرد

پزشک شما ممکن است برای تسکین درد از استامینوفن بدون نسخه (تایلنول ، دیگران) یا ایبوپروفن استفاده کند . از داروها طبق دستورالعمل استفاده کنید . در مصرف آسپرین به کودکان یا نوجوانان احتیاط کنید . شایان ذکر است که کودکان و نوجوانان در حال بهبودی از آبله مرغان یا علائم شبیه آنفولانزا هرگز نباید از آسپرین استفاده کنند زیرا آسپرین با سندرم ری ارتباط دارد . اگر نگرانی دارید با پزشک خود صحبت کنید .

قطره های بیهوشی

تا زمانی که لاله گوش سوراخ یا پارگی نداشته باشد ، ممکن است برای تسکین درد از این دارو استفاده شود .

آنتی بیوتیک درمانی

بعد از یک دوره مشاهده اولیه ، پزشک ممکن است در موارد زیر درمان آنتی بیوتیکی برای عفونت گوش را توصیه کند :

  • کودکان 6 ماه به بالا با درد گوش متوسط ​​تا شدید در یک گوش یا هر دو گوش حداقل 48 ساعت
  • کودکان 6 تا 23 ماهه با درد خفیف گوش میانی در یک یا هر دو گوش برای کمتر از 48 ساعت
  • کودکان 24 ماه به بالا با درد خفیف گوش میانی در یک یا هر دو گوش برای کمتر از 48 ساعت
  • کودکان کمتر از 6 ماه با اوتیت میانی حاد تأیید شده احتمالاً بدون زمان انتظار مشاهده ای اولیه با آنتی بیوتیک درمان می شوند .

عوارض عفونت گوش

بیشتر عفونت های گوش عوارض طولانی مدت ایجاد نمی کنند . عفونت گوش که بارها و بارها اتفاق می افتد می تواند منجر به عوارض جدی شود :

پاره شدن لاله گوش

بیشتر پارگی های لاله گوش در طی 72 ساعت بهبود می یابند . در برخی موارد ، ترمیم جراحی مورد نیاز است .

تأخیر در گفتار یا رشد

اگر شنوایی در نوزادان و کودکان نوپا به طور موقت یا دائمی مختل شود ، ممکن است در مهارت های گفتاری ، اجتماعی و رشد دچار تأخیر شوند .

اختلال شنوایی کم

شنوایی خفیف که می آید و می رود با عفونت گوش کاملاً شایع است ، اما معمولاً پس از برطرف شدن عفونت بهبود می یابد . عفونت گوش که بارها و بارها اتفاق می افتد یا مایع در گوش میانی ، ممکن است منجر به کاهش شنوایی قابل توجهی شود . اگر مقداری آسیب دائمی در لاله گوش یا سایر ساختارهای گوش میانی وجود داشته باشد ، ممکن است کاهش شنوایی دائمی رخ دهد .

گسترش عفونت

عفونت های درمان نشده یا عفونت هایی که به درمان پاسخ خوبی نمی دهند ، می توانند به بافت های مجاور سرایت کنند. به عفونت ماستوئید ، برآمدگی استخوانی پشت گوش ، ماستوئیدیت گفته می شود . این عفونت می تواند منجر به آسیب به استخوان و تشکیل کیست های چرکی شود . عفونت های جدی گوش میانی به سایر بافت های جمجمه ، از جمله مغز یا غشاهای اطراف مغز (مننژیت) گسترش می یابد .

جلوگیری از عفونت گوش

نکات زیر ممکن است خطر ابتلا به عفونت گوش را کاهش دهد :

  • از دود سیگار اجتناب کنید .
  • در مورد واکسیناسیون با پزشک خود صحبت کنید .
  • از سرماخوردگی و بیماری های دیگر جلوگیری کنید .
  • اگر با شیشه شیر می خورید ، کودک را در حالت ایستاده نگه دارید .